De Antwerpse of beter gezegd Vlaamse ‘Zarah Leander’ alias “La Esterella” of met hare ware naam Esther Lambrechts (07 mei 1919), kwam vorige week, door hartritmestoornissen ongelukkig ten val en vertoeft sindsdien in het Antwerpse Stuivenbergziekenhuis, waar ze een pacemaker werd ingepland.

De oermoeder van de Vlaamse Showbizz, wereldberoemd van ondermeer het prachtige ‘Oh Lieve Vrouwe Toren’, verliest er haar immer goed humeur niet bij. “Ik heb op weg naar het ziekenhuis voor de ambulanciers ‘My Way’ van wereldlegende Frank Sinatra gezongen”, zegt de Vlaamse nachtegaal droog.

“Ik zit hier schoon, tussen de druiven! Ik heb zelfs de tijd niet om ze op te smullen. Heel de tijd vinden er onderzoeken plaats. Daarnet nog mijn longen, maar die zijn in goede conditie, ah ja, als ge zo goed kunt zingen, dan moeten je longen wel oké zijn hé’, vervolgt de Antwerpse zangeres, die destijds samen met haar moeder alle zangwedstrijden in ‘Oud België’ in de havenstad bijwoonde en zelf in 1940 er voor de eerste keer haar kans waagde. En met succes, want bij haar tweede deelname, stootte de mooie jongdame door naar de finale, rijfde er 150 oude Belgische franken binnen en leerde er Charly Schleimovitz kennen, die zich opwierp als haar manager en er uiteindelijk mee trouwde.

Stomme val.
Het begon allemaal met een stomme val in haar appartementje in de Antwerpse Kerkstraat, waarbij ze gelukkig er geen breuken aan overhield. “Ik kan niet goed staan, mijn benen zitten vol water! Gelukkig hebben mijn buren me horen roepen. Ge hebt een uurke om uw valies te pakken, zeiden ze aan de telefoon, maar een kwartierke later stonden de ambulanciers al aan mijn deur. Mijne manager heeft dan maar enkele japonnekes gaan kopen hé!”

La Esterella is een taaie tante! Veel klachten heeft ze niet en of ze die zou hebben, dan nog verbijt ze liever de pijn dan er iemand mee lastig te vallen. Van de antibiotica is ze af en ze slikt alleen nog wat pijnstillers. Maar….. ze doet veel oefeningen met de kinesist. “t’Is voor die benen, hé. Ik moet sjotten tegen zijne hand, ‘k zit precies bij den Beerschot”, grapt de bijna 89 jarige kranige levensgenieter.

Haar pas ondergane operatie, belet La Esterella niet om levendig (een kenmerk van haar) uit de hoek te komen. Bovendien is ze dolgelukkig dat ze kan tateren en babbelen. “De madam naast mij is een Bosnische. Die spreekt geen sikkepit Nederlands”, onderstreept ze met een beteuterd gezicht. “Haar bezoek af en toe wel. Soms is het net gelijk in een café en staan ze hier met tien man, allemaal Bosniërs. Ze zijn allen enorm vriendelijk en behulpzaam.”

Eerste Belgische artieste op de Britse televisie.
Op 7 mei aanstaande wordt de Antwerpse diva 89 lentes jong! Het lijkt precies of La Esterella die in 2001 door Radio 2 werd bijgezet in de ‘Eregalerij van het Vlaamse lied’, er niet bij stilstaat. “Ik heb nog veel te goed, ze zijn van mij nog niet verlost! Mijn vader is 100 jaar en zes maanden geworden. Zolang ik niet teveel afhankelijk ben, ben ik meer dan content. Ik heb zeven jaar tournees gedaan langs bejaardentehuizen, da’s zo zielig hé. Die mensjes zitten daar maar te zitten. Nee, ik geef liever dan dat ik krijg.”

Haar brein werkt nog altijd perfect. Namen, data, liedjesteksten…… dat gaat allemaal nog vanzelf. “Ja, alle muziekteksten zitten er nog in gebeiteld, in alle talen als het moet. Dat komt door de vele Europese tournees die ik heb gemaakt. Maar ook New York heb ik gezien (lacht) met Jos Ghysen, toen die op rust ging.”

Ester Lambrechts begon haar loopbaan destijds als naaister, maar haar eerste echtgenoot Charley Schleimovitz, die haar manager zou worden, leerde haar alles. Ooit liet La Esterella zich het volgende ontvallen in een interview: “mijn man regelt niet alleen de zakelijke afspraken, hij heeft me gewoon ‘alles’ geleerd! Tevoren kon ik mij niet eens schminken! Hij leerde me hoe ik me moest kleden en hoe ik op een podium moest staan. Hij heeft van mij een ster gemaakt!”

La Esterella deed generaties wegzwijmelen bij ‘Oh Lieve Vrouwe Toren’ of ‘Voor een kusje van jou’. In 1948 zette de zangeres Vlaanderen internationaal op de kaart. Ze was de eerste Belgische artieste die op de Britse televisie kwam! “Dat was me wat toen in Engeland. Zeven jaar heb ik daar tournees gedaan. Overdag TV- opnamen en ‘s avonds optredens. Er werden ook contacten gelegd met mensen zoals Hoagy Carmichael, The Andrew Sisters, Deborah Kerr …..Wie kan dat zeggen of wie heeft dat op zijn palmares staan”

De oorlogsjaren.
Ester Lambrechts alias La Esterella heeft natuurlijk ook mindere tijden gekend. Onder andere de oorlogsjaren. “De vliegende bommen in Antwerpen, dat was wat zulle. Vlak bij mij, op de Teniersplaats. Ik was juist binnen, anders was ik erbij geweest. Die V1’s, die hoorden we komen. Als het geluid stopte, wisten we -’t is de moment – dan vielen ze! De V2’s vielen ineens.” In 1943 werd ze verplicht om voor de Duitsers te gaan zingen. “Als ik niet in de Berlijnse theaters ging zingen, moest ik naar de fabriek. De keuze was rap gemaakt.” Maar in 1944 wist La Esterella daar nog een nieuwe reeks opdrachten af te wimpelen.

Na de oorlog wist ze een platencontract te versieren bij het platenlabel ‘Philips’! Tussen 1953 en 1953 scoorde ze de ene hit na de andere, - allemaal Nederlandstalige songs of vertalingen van Italiaanse en/of Franse liedjes, in suikerzoete, Disney- achtige arrangementen gestoken met romantische teksten -, die later haar evergreens zouden worden.

Maar La Esterella kende ook haar miserie. Ze bleef kinderloos na een miskraam en in 1959 werd haar man en toeverlaat Charley, zeer ernstig ziek. Toen hij in juni 1962 overleed, zei La Esterella het podium vaarwel. Als meertalige secretaresse kwam ze goed aan de bak en in 1970 hertrouwde ze. Ook dit huwelijk was geen lang leven beschoren, want haar tweede man overleed in 1980.

Na 22 jaar het stilzwijgen muzikaal te hebben bewaard, doorbrak ze die verrassend toen ze in een studio van Radio 2 (het Flageygebouw), haar waagde aan de versie van Sinatra’s song ‘Ol’ Man River’. De Vlaamse nachtegaal was het zingen nog niet verleerd en ze kreeg oververdiend een staande ovatie van het aanwezige publiek. En…. in sneltreintempo zat haar carrière weer op het spoor. Deze comeback leverde haar massa’s werk op en de erkenning die ze verdiende. Ze kreeg tal van eretekens, o.a. deze van de Minister van Cultuur in 1984 en deze van de stad Antwerpen in 1994.

Pacemaker.
Nu bij La Esterella een pacemaker werd ingeplant en de hartritmestoornissen achterwege zullen blijven, hoopt de Antwerpse leading lady, dat ze snel weer naar huis mag. Maar, er zijn nog wel enkele andere klachten. “Bloedarmoede, incontinentie…… ze moeten mij hier grondig oplappen, maar als ik weer goe ben dan wil ik naar huis.”

Tot voor het voorval woonde La Esterella nog zelfstandig. Ze heeft goeie buren die voor koken, af en toe een wasje doen of komen stofzuigen. “Met de pacemaker ben ik weer voor jaren goed, maar als ze zeggen dat ik naar een home moet, doe ik dat. Yvonneke (Verbeeck, redactie) is er toch ook content.”

En het zingen? “Och, ik doe het nog omdat ze me vragen. Ik stamp geen deuren in. Ik heb van Q-Music pas nog ne schonen Award gekregen. Normaal gezien moet ge daarvoor naar Vilvoorde, maar voor de gelegenheid is Vilvoorde naar mij gekomen. Ze blijven me vragen voor van alles.” Voor velen is La Esterella nog altijd een supergrote Madame, een echte Ster, ene die nooit uit het muzikale firmament mag en zal verdwijnen!

---

Lees meer artikels.: La esterella |

---